Ένα πτώμα στην βαλίτσα, 1α

Ναι, ναι την σκότωσα.
Μα τι θα πει ντροπή, τύψεις, ανήθικο, εγκληματικό;
Μπορείς να κλέψεις; Κλέψε.
Μπορείς να σκοτώσεις; Σκότωσε.
Φτάνει να μην σε βρουν. Γιατί αν σε βρούν
δεν είσαι ούτε κλέφτης, ούτε ληστής, ούτε βιαστής,
ούτε δολοφόνος. Βλάκας είσαι.
Και τσαπατσούλης. Να το ξέρεις αυτό.
Τόσα και τόσα γίνονται
καθημερινά, που σε αδικούν, σε καταπιέζουν,
σε συνθλίβουν και σε καταρακώνουν.
Σήμερα πιο πολλά δικαιώματα
έχουν τα ζώα και οι τεμπέληδες παρά οι
νοικοκύρηδες και οι άνθρωποι της λογικής.

Τι θα πει πως την σκότωσα;
Μια κι έξω. Καλά, καλά μη μου βάζεις τις φωνές.
Παίξαμε λίγο πριν συντελεστεί το μοιραίο.
Μα όρεξη που την έχεις να μαθαίνεις τέτοιες λεπτομέρειες.
Τελικά ίσως μοιάζουμε εμείς οι δύο αρκετά
περισσότερο από ότι φοβάσαι.
Κι ένα θα σου πω για να το θυμάσαι.
Όσο περισσότερο τους παίζεις πρωτύτερα
τόσο περισσότερη σημαντικότητα αποκτά το τέλος.
Είναι αυτή η ηδονική στιγμή, αυτό το ορόσημο
που ξέρουμε κι αυτοί κι εγώ πως δεν πάει παραπέρα,
πως η αγωνία και ο πόνος της επόμενης δοκιμασίας
είναι κάτι παραπάνω από αβάστακτο.
Κι έτσι με ευγνωμοσύνη,
σχεδόν παρακαλετά θα έλεγα επέρχεται η λύτρωση.
Της τρέλλας ή του θανάτου. Δεν νομίζεις;

Share on facebook
Share on twitter
More posts