Αστέρια και πεφταστέρια

Ήταν γεμάτος αστέρια ο ουρανός.
Άλλα μικρά, άλλα μεγάλα. Έβλεπα βέβαια
και κάποιους κομήτες δίχως
να το υποψιάζομαι.
Και κάμποσα πεφταστέρια
να απαρνιούνται την λαμπερή τους θέση
και υπόσταση, πέφτοντας απρόσμενα
σε μια θεαματική ανυπαρξία – αν όχι άμεση λήθη.

Σαν μια μικρή φωτεινή κοινωνία.
Έτσι όπως την έζησα στο πετσί μου
τα χρόνια που ακολούθησαν.
Μόνο δίχως τόσα φώτα.
Ούτε που υποψιαζόμουν
πόσο αδειανός θα φάνταζε ο
ουρανός μου τις βραδιές και τις
μέρες που θα ερχόντουσαν.
.

Κοίταζα τότε με αγωνία να μαντέψω
ποιο αστέρι από όλα θα πέσει πρώτο.
Για να προλάβω να κάνω μιαν ευχή.
Και η μια ευχή έγιναν δύο,
τρεις και ούτω καθεξής.
Μέχρι που έμεινα χωρίς ευχές,
πράγμα που με στιγμάτισε.

Πονούσα και στρυφογύρναγα πάνω στις
μεγάλες ξέξασπρες, αλατισμένες πέτρες.

Με μιαν ανησυχία, που κατέφθασε τότε
για να μείνει.
Με ή χωρίς αστέρια.
Αλλά πάντα με πόνο σε όλα μου τα μέλη.

Τώρα σε όχθες πράσινες και
μαλακές από το παχύ γρασίδι,
δίπλα σε άνοστα νερά
μάταια προσπαθώ να μαντέψω
πόσα αστέρια μπορεί να κρύβονται
πίσω από τα γκρίζα, βαμβακιένια
σύννεφα.

Όχι πως έχει σημασία πλέον
μα νοστάλγησα στ’ αλήθεια
τους αλμυρούς έναστρους ουρανούς μας.
Κι ας είναι απατηλοί.

Τι κι αν λείπουνε οι πέτρες
ο πόνος έχει μνήμη λένε.
Είναι εκεί.

Share on facebook
Share on twitter
More posts