Ότι δεν με σκοτώνει…

Είναι πολλές οι φορές, που διάβασα αυτή την φράση, την άκουσα και την έζησα. Πρόκειται για πράγματα, καταστάσεις και γεγονότα που βίωσα με πολύ έντονο τρόπο, δύσκολο, απάνθρωπο, που θα μπορούσαν να σημάνουν τον θάνατό μου. Σωματικό, ψυχικό ή πνευματικό.

Ότι δεν σε σκοτώνει σε κάνει δυνατότερο, ισχυρίζεται ο Νίτσε. Και ο δυνατότερος είναι το αντίθετο του αδύναμου. Θα διαφωνήσω. Ότι δεν μας σκοτώνει μας κάνει σκληρότερους, λέω εγώ.

Όπως η πληγή που για να γίνει καλά σχηματίζει ένα σκληρό περίβλημα, την εφελκίδα, που θα έλεγε η αγαπημένη μου φιλόλογος στο Λύκειο. Η αδυναμία μας κρύβεται κάτω από το κακάδι της πληγής μας και μας προστατεύει από μολύνσεις και περιττό πόνο, όταν ακουμπάμε σε αυτό το σημείο.

Με κάθε τράνταγμα στην ζωή μας, που μας τραυματίζει, η γραμμή ανάμεσα στο ατύχημα και το δυστύχημα είναι πολύ λεπτή. Και σκληραίνουμε όλο και πιο πολύ, όλο και πιο βαθειά. Αποκτούμε με αυτόν τον τρόπο μια ιδιαίτερη αντοχή, αλλά και μια ακαμψία.

Άκαμπτα σώματα, συναισθήματα κι αισθήσεις. Κι όσοι δεν λυγίσαμε τριγυρνάμε σαν μούμιες, χαχανίζοντας, που είμαστε ακόμα ζωντανοί. Μα ο πόνος έχει μνήμη. Ο πόνος είναι σαν τη χύτρα. Αν ο ατμός του δεν βρει διέξοδο θα εκραγεί.

Έτσι πονάμε στο σώμα, με πόνους ανείπωτους, πόνους φαντάσματα, προβλήματα υγείας ανεξήγητα κι αναρωτιόμαστε το γιατί. Διότι γίναμε σκληροί. Χωρίς να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να θρηνίσει, να φωνάξει, να λυγίσει. Για όσο χρειαστεί. Παρά σκληρήναμε για να αντέξουμε και ξεχάσαμε να μαλακώσουμε. Με εμάς και τους άλλους.

Παίρνουμε μονορούφι μιαν ανάσα, σφίγγουμε τα δόντια και την κρατάμε μέσα μας, όσο αντέχουμε. Και δεν εκπνέουμε. Τον τελευταίο καιρό εξασκούμαι στην μέθοδο με το κλαρί. Δεν θέλω να είμαι ούτε δυνατή, ούτε σκληρή, ούτε μούμια. Θέλω να είμαι ένα κλαράκι, που σε κάθε φύσημα του ανέμου λικνίζεται χωρίς να σπάει. Ένα χαμόκλαδο…

20.03.19

Share on facebook
Share on twitter
More posts