12.05.2018

Πριν γίνω η ίδια μητέρα πίστευα πως όταν αγαπάς δίχως όρια το παιδί σου,
όταν του δίνεις την ελευθερία να εξελιχθεί σε αυτό που το ίδιο επιθυμεί, όταν το επαινείς για τα επιτεύγματά του κι όταν το αναθρέφεις με την αδιαμφισβήτητη βεβαιότητα πως ότι και αν γίνει, ότι και αν κάνει θα είσαι εκεί για αυτό, τότε του δίνεις ρίζες για να αντέξει τα τραντάγματα της ζωής και φτερά για να ακολουθήσει τα όνειρά του. Βλέπεις τα βιβλία ήταν η πολύ δική μου οικογένεια και ο Χαλίλ Γκιμπράν ένας δυνατός πατέρας μου.

Σήμερα ξέρω πως αυτό δεν είναι αλήθεια παρά μόνο στον κήπο ενός προφήτη και στις ψυχές των ανθρώπων που στερήθηκαν ελευθερίες και ευκαιρίες κυρίως της καρδιάς.

Αύριο λοιπόν γιορτάζω μαζί με πολλές μητέρες. Κάποιες έχουν λαμπερό το χαμόγελο και χαίρονται να μιλούν για τα παιδιά τους. Άλλες κοιτούν μια φωτογραφία που καμία φορά κρέμεται από αλυσίδα στο λαιμό τους. Κι άλλες δεν έχουν ούτε μια φωτογραφία. Μερικές ακουμπούν για ώρες το χέρι τους σε ένα χλωμό μέτωπο. Είναι κι αυτές που ψάχνουνε τα λάθη τους ξεσκίζοντας τις σάρκες τους με νύχια και με δόντια. Για τα αδειανά κορμιά που αφήνουν οι ουσίες.

Είναι κι αυτές που δεν αγάπησαν ποτέ και τίποτε πέρα από τον εαυτό τους. Και δίπλα τους όσες έχουνε τόσα να δώσουνε και τους το στερούν: οι θεσμοί, τα κορμιά τους, οι συνθήκες, η ζωή.

Αναρωτιέμαι αν όλες αυτές οι διαφορετικές μανάδες έχουν έναν λόγο να γιορτάσουν. Και την δύναμη. Και την επιθυμία. Εύχομαι όλοι οι άνθρωποι να γνωρίσουμε μια τουλάχιστον μάνα και όλες οι μανάδες να έχουνε την φώτιση να στέκονται όπως πρέπει για τις ίδιες και τα παιδιά τους.

Κι αν είχα ποτέ ξανά την ευκαιρία να μεγαλώσω ένα παιδί ένα πράγμα σίγουρα δεν θα άλλαζα. Την απεριόριστη αγάπη μου για αυτό. Διότι εν τέλει δεν μπορεί παρά να είμαστε γήινοι θεοί.

Αλλιώς ο κόσμος ας καεί,
να ξαναγεννηθούμε
να βρούμε την μανούλα μας,
να γλυκαγκαλιαστούμε.

Share on facebook
Share on twitter
More posts