18 Μαρτίου 2020

Κι αυτό θα περάσει, έγραφε ένας κεντητός
πίνακας με λουλούδια σε πολλά χρώματα
πάνω από το κρεββάτι της γιαγιάς μου.
Ήμουν μικρή τότε και ανακατέβονταν
η απορία μου με την μυρωδιά φρεσκοβρασμένου καφέ
στο μαντεμένιο της γκαζάκι,
που λειτουργούσε με βαμβάκι και οινόπνευμα.

Τι θα περάσει, αναρωτιόμουν
και λίγο σαν να κορόιδευα την γιαγιά μου,
όταν επαναλάμβανε στοχαστικά την κεντημένη φράση της.
Τότε γινόταν το γαλάζιο βλέμμα της μαλακό,
σχεδόν βελούδινο και λίγο αφηρημένο.
Είχε να θυμηθεί κι αυτή πολλά με πέντε παιδιά,
πολέμους, αρρώστιες και χαμούς.

Αυτές τις ώρες που διανύουμε ένα πράγμα
είναι το μόνο που μου έρχεται συνέχεια στο μυαλό.
Τώρα πια ξέρω την δύναμη της φράσης κι ας μην την βλέπω καρφωμένη στον τοίχο. Η γενιά μας δοκιμάστηκε πολλές φορές. Κάποιοι από εμάς λίγο περισσότερες.
Και από όλα αυτά τα χρόνια,
τα γεγονότα και τις ανατροπές ξέρετε τι μου έμεινε;
Η βεβαιότητα, πως όταν έχουμε πράξει ότι περνάει από το χέρι μας με όλη μας την δύναμη για να αλλάξουμε ότι αλλάζει, οφείλουμε να περιμένουμε
για να περάσει ότι δεν αλλάζει.

Γιατί κι αυτό θα περάσει…

Share on facebook
Share on twitter
More posts